is a post from Xarah's dagboek.

Het kost moeite dit op te schrijven. Laatst had ik ook een heel stuk geschreven over een schaap met een soort bretel en intussen ben ik gaan thee drinken, toen ik op publiceren drukte was alles weg. Shit. Nou ja weer wat geleerd. Dat stuk van dat schaap houden jullie van me tegoed. Ooit zal ik het schrijven. Deze weblog is voor mijn kinderen. Misschien krijgen ze daar een antwoord. Misschien ook niet. Het is voor mezelf ook moeilijk te begrijpen vooral toen ik merkte dat er toch wel moedergevoelens waren. Ik heb daar altijd aan getwijfeld. Nu heb ik besloten, ik ga.

Altijd heb ik alles alleen moeten doen. Zelf de beslissingen genomen. Toen ik mijn man tegen kwam had ik maar een wens een normaal gezin. Zo anders als alles wat ik gewend was. Ik wilde gewoon en voor mijn kinderen ook gewoon. Gek dat ik nu van ze wegloop het gevoel weg te moeten, los te maken is sterker dan al het andere. De dromen over doodgaan hebben daar volgens mij ook mee te maken. Dood ga je ook alleen. Gewoon zijn maakt me niet gelukkig. Natuurlijk zal ik ze missen. Maar de enige op wie ik uiteindelijk vertrouwen kan ben ik zelf dat zullen de kinderen ook moeten leren, beter vroeger dan later.

De therapie heeft me in ieder geval geleerd dat ik de moeite waard ben. Ik hoef me niet voortdurend op te offeren. Verplichtingen? Natuurlijk heb ik verplichtingen. Maar ik kan ze niet langer op brengen. Ik voel me niet langer verplicht voor mijn kinderen en man te zorgen. Het huis wordt schoon gehouden, de kinderen hebben opvang. Wat willen ze nog meer. Houden van? Natuurlijk houd ik van ze. Maar ik ben zo ongelukkig in mijn verplichtingen dat ik bang ben dat mijn ongeluk een woede wordt, die zo groot is dat ik haar niet beheersen kan. De gevolgen zijn dan niet te overzien. Nee het is beter dat ik ga.

Denk je dat die jongen in Finland de gevolgen van zijn daad, dode medescholieren een dode directrice, misschien ook wel een moeder, en een zelfmoord overzag? Ik denk het niet. Ondanks alle filmpjes die hij op Youtube geplaatst heeft heeft niemand alarm geslagen. Achteraf zeggen zijn medescholieren dat hij zich teruggetrokken heeft. Da’s makkelijk achteraf.

Achteraf zie je in mijn weblog misschien ook wel signalen. Da’s makkelijk, ze waren er ook. Op het moment dat ik begon met schrijven had ik in mijn hoofd dat ik 8-11-2007 zou stoppen. Natuurlijk had ik meer willen schrijven. Het ontbrak me aan tijd en zin. Vaak was ik depressief en moest ik mezelf bij elkaar rapen om de noodzakelijke dingen te doen. Laat staan dat ik energie had voor het schrijven. Het schrijven wat zoveel van jezelf kost. Toch wilde ik dit in een weblog schrijven misschien wel om gevonden te worden? Nu ik bij de uitvoering van mijn besluit gekomen ben voel ik me goed en daadkrachtig. Ik ga. Bovendien heb ik nu de kracht om deze verantwoording op te schrijven. Misschien vindt mijn man het ooit nog eens of de kinderen?

Ik ga. Zonder een spoor achter te laten (behalve het web-log) vertrek ik naar de horizon. Nou ja, dat klinkt wel heel poetisch, ik ga eerst naar ergens waar het nog warm is. Misschien kan ik daar werk vinden. Straks haal ik de harde schijf uit mijn computer en ik sla hem aan barrels. Voor het geval mijn man denkt dat hij me op die manier kan vinden. Ik ga.

Ik wil niet gevonden worden ik wil vrij zijn en op mezelf aangewezen zijn. Ik ben wel aardig gezelschap. Het ga jullie goed. Mijn keuze is de juiste, stel je voor dat de woede ontstaat. Ik ga.

Xarah

Ik ga. is a post from Xarah's dagboek.

Daarna nam de disc-jockey het weer over. Vervolgens kwam Marco. Marco werd bijna uitgejouwd. Het publiek was het zat ze kwamen immers voor Guus Meeuwis? De dames om me heen draaiden zich op een bepaald moment tijdens het optreden van Marco demonstratief om. Met hun rug naar het podium stonden ze te proesten van het lachen. Uiteindelijk bleken ze toch te beschaafd om de actie vol enthousiasme voort te zetten.

Vervolgens dachten we dat Marco eindelijk klaar was maar hij zet vrolijk een nieuwe riedel liedjes in of hij nog niets had gezongen. Zijn overhemd was zo bezweet dat het uit te wringen was. Geeft niemand zo’n man kledingtips??? Natuurlijk eindelijk was ook hij klaar. Om 22.30 uur kwam Guus Meeuwis.

Het was geweldig leuk, hij zong vol overgave. De band had er plezier in en het publiek deed dapper mee. Guus heeft heel wat handjes geschud waaronder de hand van mijn 11-jarige zoon.

Vervelend is dat er toch altijd dronken lorren moeten zijn die door de overvolle menigte de polonaise moeten lopen. Ze denken dat ze door je heen kunnen. Zelfs als je aangeeft dat je niet naar voren of naar achteren kan dan zullen ze je wel even helpen. Iemand kreeg daardoor een kopstoot. Een van de knullen vond het nodig om een meisje op zijn schouders te nemen, helaas viel zij daardoor bijna achterover in het publiek. De vrouwen die om de knullen heen stonden gaven ze links en recht een por om ze te laten doorlopen. Jammer dat ze bleven hangen en dat sommigen nog wel hatelijke opmerkingen en gebaren maakten, maar ja dronken he. Gelukkig liet uiteindelijk niemand zich van de wijs brengen en kregen de dronken knullen ondanks hun lompe gedrag de stemming er niet uit.

Guus met zijn band was geweldig, het geluid was in het begin niet optimaal maar dat veranderde na het eerste nummer. Rond middernacht was het concert afgelopen, het was echt leuk en sfeervol in die caravanhal.

Guus Meeuwis is a post from Xarah's dagboek.

Mijn zoon was op woensdagmiddag aan het spelen bij een vriendje, Ricardo. Op een bepaald moment belde hij op dat hij in een naburig dorp aan het spelen was maar door die dorpskinderen tegen gehouden werd. Hij mocht niet terug fietsen de weg was gebarricadeerd. Ik zei hem de moeder van Ricardo te bellen. Dat hadden ze al gedaan maar ze kregen continu een antwoordapparaat. Ik bedacht me dat hij ook een andere weg kon nemen. De overmacht aan kinderen was voor deze twee jongetjes te groot. De door mij geschetste andere weg kenden ze niet. Intussen belde hij dat hij nu bij weer een ander vriendje zat maar dat de meute kinderen nog steeds de terugweg barricadeerde. Toen ze daar vertrekken wilden lukte dat opnieuw niet. Dus hij belde weer. Ik was het zat. Ik ben in mijn auto gesprongen en heb de kinderen ontzet. De dorpskinderen waren bij mijn verschijning vlot weg. Niet dat ik er angstaanjagend uitzie maar een moeder van een vreemd kind brengt niet veel goeds. Het moedergevoel van; kom niet aan mijn kind, overviel me terwijl ik de 6 km naar mijn  zoon reed.

Moedergevoel is a post from Xarah's dagboek.

Vannacht werd ik opnieuw wakker in de badkamer. Ik was daar in het badkamerkastje ijverig op zoek naar medicijnen. Het heeft maanden geduurd voor ik me bewust was waarom ik ging lopen, slaapwandelen. Mijn droom ging als volgt. Ik droom altijd dat het nacht is en dat ik in bed lig. Tot zover niets bijzonders want het is nog een feitelijkheid ook. Vroeger droomde ik altijd dat ik de verantwoording over een kinderkamp vol kinderen had die altijd om me heen in tenten of slaapzalen aan het slapen waren. Die kinderen waren afhankelijk van mij alleen en er gebeurde iets waardoor ik niet voor ze kon zorgen. Iets kon van alles zijn bijvoorbeeld ik was opgesloten in een kamer in een kasteel of ik kon me niet meer bewegen of ik had ze alleen gelaten. Altijd was ik op dat punt in mijn droom alleen en moest ik zelf de oplossing zoeken. Dat hoefde gelukkig niet echt want meestal werd ik dan in paniek wakker. Ook toen slaapwandelde ik veel.

Nu is het anders. zoals gezegd ik lig in mijn bed en het is nacht. Ik ben alleen. Dan word ik wakker (in mijn droom) en realiseer me dat ik dood ga.

Dood. Iedere nacht ga ik dood. Ik weet intussen dat het gebeurd voor ik ga slapen. Toch belet het me niet om in te slapen. In de ochtend word ik gewoon wakker in het besef dat ik ’s nachts opnieuw dood gegaan ben. De angst ’s nachts is niet te beschrijven. Meestal ga ik op zoek naar medicijnen, vaak zuurstof omdat ik stik. Paniek. In een slaapdronken toestand word ik vervolgens wakker in de badkamer. Soms realiseer ik me dat ik wakker ben. Soms schud ik mijn hoofd over zoveel vergeetachtigheid dat ik niet weet waar mijn medicijnen liggen. Op een of andere manier raakt het me dan toch niet dat ik dood ga. Zoiets van:’Ik ga dood, nou ja dat zie ik morgen dan wel weer’. Half slapend tol ik dan mijn bed weer in.

Het gekke is dat ik geen medicijnen gebruik.

Uitgevloerd is a post from Xarah's dagboek.

"Wat stond in de Gelderlander", probeerde ik nog rustig.

"Van mijn school, ik moet naar Cuijk, ik mag niet blijven in Grave"

"WAT? Ik begrijp het niet jullie mochten toch blijven en dan het examen in Cuijk doen?"

Al wiebelend vertelde ze het verhaal. Het Maaswaalcollege had twee keer protest aangetekend tegen het VWO in Grave. In Grave hebben ze sinds nu het derde jaar een bovenbouw VWO. Het protest was uit angst dat ze leerlingen kwijt zouden raken. Feitelijk was dat onzin want als je vanuit Grave naar een andere school dan het Merlet ging was er keuze genoeg. Nijmegen is vlakbij. Op een of andere manier had de insepcteur nu besloten dat aan de gedoogsituatie in het begin van het schooljaar een eind moest komen. Naar mijn idee typisch een geval van bureaucratie, die ambtenaar kwam het niet zelf vertellen aan die 64 kinderen waarvan 13 eindexamenkandidaten. Voor de inspecteur een streep door ambities, voor de kinderen stort hun wereld in. De zesde klassers die de oudste waren op school zullen zich in Cuijk als brugklassers voelen. Ze moeten opneiuw wennen aan de school. Wat te denken van het ene blinde kind uit de klas. Hoe lang zou het duren voordat hij zijn weg weet in de nieuwe school?

Terwijl ik nog na stond te denken over alles wat mijn nichtje vertelde ging de telefoon. Het was de BSO. Ze hadden met ingang van oktober full-time plaats voor mijn zonen. Yes. Nou ja dat geeft nog wel reden tot uitleg. Thuis dan, aan mijn man.

Zoals je weet ben ik ziek thuis. Ik kon het allemaal even niet meer aan. Alleen mijn man weet dat niet, hij denkt dat ik aan het werk ben. Oeps. Sterker nog, ik ga hem nu vertellen dat ik full-time ga werken omdat ze een tekort aan leerkrachten hebben op onze school. Achterdochtig zal hij daar niet over zijn. In het verleden is dit vaak genoeg gebeurd. De uren worden dan achteraf uitbetaald. Nou tegen die tijd hoeft hij zich al helemaal geen zorgen meer om mij te maken dan is het wel geregeld.

Mijn nichtje haalt me uit mijn gedachten ze vraagt wat ze de jongens te eten moet geven. Ik ga namelijk met een vriendin naar de bioscoop en uit eten.

ziek is a post from Xarah's dagboek.

Dat is nou weer typisch voor mij. Ik begin ergens aan en dwaal vervolgens zover af dat ik nauwelijks meer weet waar ik het over had. O jawel, ik weet het wel ik heb mijn nagels geknipt. Het typt heel raar. Je vingertoppen zijn heel gevoelig als je zo lang lange nagels gehad hebt. Overal waar tegenaan komt ben je je bewust van je vingertoppen. De nagels beschermen de topjes van je vingers en ineens is die bescherming weggevallen. Dat wist ik natuurlijk wel. in de periode dat mijn jongens baby’s waren knipte ik mijn nagels ook altijd af. Ik was altijd bang dat ik ze pijn zou doen met die lange scherpe nagels en dat tere babyhuidje. Zodra ze wat meer kind waren zo tussen de zes en acht maanden liet ik mijn nagels weer voorzichtig groeien. In die periode typte ik niet veel dus de gevoeligheid van mijn vingertoppen heb ik toen nooit zo gemerkt. Overigens ik ben niet zwanger als je denkt dat dat de reden van het nagels knippen is. Ik was het ineens zat. Ik vroeg me af waarom ik eigenlijk lange nagels had. Ik kwam tot de conclusie dat dat wel moest zijn omdat mijn moeder ze ook had en heeft. Als meisje heb ik haar vast proberen te imiteren met lange nagels, maar nu hoeft dat toch niet meer. Het gekke is dat ik het een enorme stap vond. Toen ik het besluit eenmaal genomen had was het zo gebeurd maar het denken erover: zal ik wel of toch maar niet. En ook het waarom van die lange, gelakte nagels heeft me lang beziggehouden. Mijn moeder heeft bijna altijd lange rode nagels. Ik lakte ze zelf wat meer in bedekte tinten zacht roze of doorzichtig, alsof ik er niet helemaal achter stond, of ik liet ze ongelakt. Bovendien knipte ik ze redelijk rond, ik vijlde ze nooit daar had ik geen tijd voor, maar ook geen zin in. Mijn moeder heeft keurige gevijlde nagels met een puntje eraan en ze zijn keurig gelakt. Als ik terugkijk denk ik dat het een bewuste daad is om los te maken. Los te maken van mijn moeder. Ik doe het anders en wel op mijn manier.

Mijn man zag het niet en ook de kinderen viel het niet op dat mijn nagels geknipt waren. Het gekste van alles was dat ook mijn moeder het niet opviel.

Nagels knippen is a post from Xarah's dagboek.

We hebben heerlijke wandelingen langs de Ardeche gemaakt. Stip de jongste boxer was mee en overwon de laatste dag haar angst om te zwemmen. Ineens stapte ze de Ardeche in en zwom zomaar naar de overkant! Gelukkig kon ze daar niet aan de kant gaan. Het rotsgebergte leek steil uit het water omhoog te komen aan de overkant. Daar was Stip ook snel achter, ze zwom tegen de stroming in naar ons toe. We zuchtten ervan. Stel je voor dat ze aan de overkant weggelopen was. Hoe hadden we haar dan nog terug moeten krijgen?

Op de laatste dag bezochten we met de kinderen de krokodillenfarm in de buurt. Het was ontzettend heet en plakkerig. De krokodillen waren nauwelijks indrukwekkend doordat ze verschrikkelijk sloom waren. Toch zie je die slome lijven in films altijd opmerkelijk elastisch en snel zijn als ze iemand kunnen verorberen. Rare fantasieen krijg je van zo’n farm als je daar met je kinderen loopt. het meest indrukwekkend was nog wel de reuzeschildpad die een vrouwtje besteeg. Behalve dat het kwijl hem uit de bek droop kwam er een enorm gekreun en gesteun, uit het beest. Het leek haast loeien. Op het filmpje dat ik gemaakt heb hoor je vooral de verrukking van de omstanders, de schildpad komt zelfs daar niet bovenuit.

Maar nu bijna einde van de vakantie. Ik verheug me op de volgende week. Volgende week begint de school weer en mijn werk en is er eindelijk weer orde en regelmaat, waardoor ik ook weer een beetje vrij ben. Vanmorgen heb ik de meeste kampeerspullen al opgeruimd. Vanmiddag ga ik zwemmen met de jongens. Dat wil zeggen zij zwemmen en ik ga lezen. Ik heb geen zin in al dat natte gedoe. Bovendien kan ik dan een beetje bijkomen van mijn vreselijke nacht. Soms droom ik ‘s nachts zo dat ik ga slaapwandelen. Vannacht was het weer zover.

De droger piept dat hij klaar is, ik stop. Gauw de volgende was erin en aankleden: op naar het zwembad.

Voortdurend wordt gedweild hie in het zwembad in Oss. Om het half uur worden de golven aan gezet. Dat wordt aangekondigd met een dingdong geluid en meteen rennen de kinderen naar het golfbad. Dweilen dus. Met zo’n indrukwekkend groot veegmachien in de hal en bij de kleedkamers. Met grote strippers lang het zwembad. Dit is met recht dweilen met de kraan open. Na iedere keer golven neemt de dweilactiviteit weer toe. Ondanks dat hoor je zo nu en dan het gekrijs van een kind dat met een ferme zwaai onderuit gaat. Toch weer te hard gelopen op de natte tegels.

Het is oorverdovend stil in het zwembad. Door alle herrie versta je niets en moet je moeite doen een gesprek te voeren met je eigen kind. Kijken is dan ook mijn gelefde bezigheid. Terwijl de jongens zich vermaken bij de glijbanen, vooral de blauwe is erg indrukwekkend, heb ik me laten vertellen. Ik verbaas me over het dik-zijn van sommige mensen, kinderen. Met kleren aan worden aardig wat zwembandjes verhuld. Langs de kant staat een oude man met een grijze baard, zijn buik ziet eruit of hij negen maanden zwanger is. Echt zo’n bolletje aan de voorkant. Aan zijn achterkant zou je niet zeggen dat hij zwanger is van zo’n buik. Zou die man teveel eten, drinken, snoepen? Ineens krijgt hij een stevige duw in zijn rug. De dader een roodharig jongetje, met een grijns van oor tot oor, rent hard weg. De man valt in een schijnbaar, vertraagde beweging, waarin hij poogt te blijven staan, met een enorme plons in het water. Briesend als een zeeleeuw komt hij weer boven water. Het kind is geen velden of wegen te bekennen. De man schudt zijn hoofd klimt uit het zwembad en kijkt onderzoekend om zich heen, ik zie hoe het jongetje op zijn opa lijkt.

"Josje kom nou", klint het smekend achter me. De vader achter me zucht als hij ziet dat Josje gewoon doorloopt . Even later hoor ik hem opnieuw roepen. "Madelief kom we gaan", ook Madelief loopt door. Grijnzend stel ik vast dat dochters soms ook niet luisteren en dat ik niet de enige ouder ben die totaal genegeerd wordt door zijn kinderen. Madelief en Josje worden vervolgens door hun moeder streng bij de arm gepakt en onder de douche gezet. De twee jongetjes die ze ook nog bij zich hebben hoor ik helemaal niet.

Terug van vakantie: regen is a post from Xarah's dagboek.

Vanmorgen voel ik me vreemd, onbestemd treurig. De kinderen maken voortdurend ruzie om onbenulligheden. Hij heeft op mijn kamer met de lego gespeeld en nu ruimt hij het niet op. Mam hij slaat me. Nu zit er een kras op mijn playstationspel omdat hij het niet terug in het doosje gedaan heeft en tussen de lego gelegd heeft. Of ik mee kom risken. Zucht. Eigenlijk wil ik gewoon even voor mezelf, even schrijven in mijn dagboek. Rust.

Door het schrijven krijg ik rust, de gedachten dwarrelen minder door mijn hoofd en ik krijg wat meer controle en overzicht lijkt het. Voor nu zal ik het ermee moeten doen, Risk gaat voor.

Crisis is a post from Xarah's dagboek.

Mijn levensverhaal was niet altijd vrolijk maar vanmorgen voelde ik me wel goed. Mijn therapeut zegt dat ik dat moet vast houden. Ik moet mijn zegeningen tellen en koesteren. Dat heb ik dus gedaan, vanmorgen, in het zachte zomerzonnetje wandelend in de polder. De zegeningen in willekeurige volgorde: twee lieve kinderen, twee leuke honden, een schat van een begripvolle man, een goede baan, tijd om aan mijn eigen problemen te werken, een leuk huis, een moeizame relatie met mijn moeder de laatste is natuurlijk geen zegening maar ook geen onoverkomelijk probleem. Zoals gezegd ik voelde me goed vanmorgen. Ik realiseerde me dat ik als kind ook veel gedichten schreef. Ook dat ben ik in de afgelopen dertig jaren kwijt geraakt.

Toen ik ons dorp binnen wandelde zag ik veertien grote witte onderbroeken aan de lijn. Ik vond het jammer dat ik geen fototoestel bij me had. Het was een mooi plaatje al die wapperende broeken. Al gniffelend kwam het volgende gedichtje bij me op:

Veertien witte tenten aan de lijn

Ze konden van mijn oma zijn

Ach nee

Mijn oma is een lekker ding

Ze draagt een string!

Het slaat natuurlijk helemaal nergens op maar het maakte me blij. Blij, dat ik toegang kreeg tot de humor, die ik bij me draag en de woorden, die in me wonen maar die zolang verstopt waren.

Zegeningen is a post from Xarah's dagboek.