Een overrompelend sterk moedergevoel overviel me deze week. Schokkend was het. Ik had bij het afscheid wat ik wil nemen geen rekening gehouden met dit gevoel. Eigenlijk ben en was ik totaal ontdaan door het gevoel. Hoe zal dat straks zijn, na 8 november, als ze er niet meer zijn?

Mijn zoon was op woensdagmiddag aan het spelen bij een vriendje, Ricardo. Op een bepaald moment belde hij op dat hij in een naburig dorp aan het spelen was maar door die dorpskinderen tegen gehouden werd. Hij mocht niet terug fietsen de weg was gebarricadeerd. Ik zei hem de moeder van Ricardo te bellen. Dat hadden ze al gedaan maar ze kregen continu een antwoordapparaat. Ik bedacht me dat hij ook een andere weg kon nemen. De overmacht aan kinderen was voor deze twee jongetjes te groot. De door mij geschetste andere weg kenden ze niet. Intussen belde hij dat hij nu bij weer een ander vriendje zat maar dat de meute kinderen nog steeds de terugweg barricadeerde. Toen ze daar vertrekken wilden lukte dat opnieuw niet. Dus hij belde weer. Ik was het zat. Ik ben in mijn auto gesprongen en heb de kinderen ontzet. De dorpskinderen waren bij mijn verschijning vlot weg. Niet dat ik er angstaanjagend uitzie maar een moeder van een vreemd kind brengt niet veel goeds. Het moedergevoel van; kom niet aan mijn kind, overviel me terwijl ik de 6 km naar mijn  zoon reed.