Gek idee alles is klaar de auto staat klaar, mijn paspoort, mijn nieuwe bankrekeningnummer, alles is klaar. Het kost me moeite het op te schrijven een dag voor mijn vertrek. Morgen ga ik. Ik laat iedereen in de steek ik ga gewoon. Mijn auto laat ik achter en ik loop zeven kilometer naar het volgende dorp. Daar stap ik in mijn nieuwe auto en ik ga. In de auto ligt een tas met de nodige spullen voor de eerste weken. De kinderen zijn intussen gewend aan hele dagen BSO. Ze redden zich wel met hun vader. Ik ga.

Het kost moeite dit op te schrijven. Laatst had ik ook een heel stuk geschreven over een schaap met een soort bretel en intussen ben ik gaan thee drinken, toen ik op publiceren drukte was alles weg. Shit. Nou ja weer wat geleerd. Dat stuk van dat schaap houden jullie van me tegoed. Ooit zal ik het schrijven. Deze weblog is voor mijn kinderen. Misschien krijgen ze daar een antwoord. Misschien ook niet. Het is voor mezelf ook moeilijk te begrijpen vooral toen ik merkte dat er toch wel moedergevoelens waren. Ik heb daar altijd aan getwijfeld. Nu heb ik besloten, ik ga.

Altijd heb ik alles alleen moeten doen. Zelf de beslissingen genomen. Toen ik mijn man tegen kwam had ik maar een wens een normaal gezin. Zo anders als alles wat ik gewend was. Ik wilde gewoon en voor mijn kinderen ook gewoon. Gek dat ik nu van ze wegloop het gevoel weg te moeten, los te maken is sterker dan al het andere. De dromen over doodgaan hebben daar volgens mij ook mee te maken. Dood ga je ook alleen. Gewoon zijn maakt me niet gelukkig. Natuurlijk zal ik ze missen. Maar de enige op wie ik uiteindelijk vertrouwen kan ben ik zelf dat zullen de kinderen ook moeten leren, beter vroeger dan later.

De therapie heeft me in ieder geval geleerd dat ik de moeite waard ben. Ik hoef me niet voortdurend op te offeren. Verplichtingen? Natuurlijk heb ik verplichtingen. Maar ik kan ze niet langer op brengen. Ik voel me niet langer verplicht voor mijn kinderen en man te zorgen. Het huis wordt schoon gehouden, de kinderen hebben opvang. Wat willen ze nog meer. Houden van? Natuurlijk houd ik van ze. Maar ik ben zo ongelukkig in mijn verplichtingen dat ik bang ben dat mijn ongeluk een woede wordt, die zo groot is dat ik haar niet beheersen kan. De gevolgen zijn dan niet te overzien. Nee het is beter dat ik ga.

Denk je dat die jongen in Finland de gevolgen van zijn daad, dode medescholieren een dode directrice, misschien ook wel een moeder, en een zelfmoord overzag? Ik denk het niet. Ondanks alle filmpjes die hij op Youtube geplaatst heeft heeft niemand alarm geslagen. Achteraf zeggen zijn medescholieren dat hij zich teruggetrokken heeft. Da’s makkelijk achteraf.

Achteraf zie je in mijn weblog misschien ook wel signalen. Da’s makkelijk, ze waren er ook. Op het moment dat ik begon met schrijven had ik in mijn hoofd dat ik 8-11-2007 zou stoppen. Natuurlijk had ik meer willen schrijven. Het ontbrak me aan tijd en zin. Vaak was ik depressief en moest ik mezelf bij elkaar rapen om de noodzakelijke dingen te doen. Laat staan dat ik energie had voor het schrijven. Het schrijven wat zoveel van jezelf kost. Toch wilde ik dit in een weblog schrijven misschien wel om gevonden te worden? Nu ik bij de uitvoering van mijn besluit gekomen ben voel ik me goed en daadkrachtig. Ik ga. Bovendien heb ik nu de kracht om deze verantwoording op te schrijven. Misschien vindt mijn man het ooit nog eens of de kinderen?

Ik ga. Zonder een spoor achter te laten (behalve het web-log) vertrek ik naar de horizon. Nou ja, dat klinkt wel heel poetisch, ik ga eerst naar ergens waar het nog warm is. Misschien kan ik daar werk vinden. Straks haal ik de harde schijf uit mijn computer en ik sla hem aan barrels. Voor het geval mijn man denkt dat hij me op die manier kan vinden. Ik ga.

Ik wil niet gevonden worden ik wil vrij zijn en op mezelf aangewezen zijn. Ik ben wel aardig gezelschap. Het ga jullie goed. Mijn keuze is de juiste, stel je voor dat de woede ontstaat. Ik ga.

Xarah